یکی نوشته، این ها را تو می خونی! من دیگه نمی تونم بنویسم. اصلا هیچ وا ژه ای به ذهنم نمی رسه! می خوام تو دلم باهات حرف بزنم. یادمه یه بار اون آقاهه (که حتی اسمش هم یادم نیست) منو برد جمکران. من مایل نبودم برم، ولی اون گفت که اونجا با همه جاهایی که دیدم، متفاوته. اون گفت هر هفته، سه شنبه شب ها می ره اونجا! هر هفته؟! چقدر برام عجیب بود که یه آدمی با اون ثروت و کار، یه همچو کاری بکنه! من اصلا فکر نمی کردم که اون آقاهه اصلا اهل این حرفا باشه. خودش رانندگی می کرد. من و غلامرضا باهاش رفتیم.

اون موقع ها خیلی خلوت بود. می گن الان اونجا خیلی شلوغ شده. اون موقع ها مردم، زیاد اونجا نمی رفتند. منم که تا اون وقت فقط یه بار اسمش رو شنیده بودم. خدای من! عجب جایی بود! پر از صفا و سادگی و معنویت! فقط یه مسجد بود با یه چاه، همین! هنوز هم یادمه.

چقدر خوب بود اگه من هم می تونستم هر هفته اونجا برم، ولی نشد، هنوز هم این آرزو رو دارم. اون موقع خیلی دوست داشتم برات یه نامه بنویسم و تو اون چاه بیندازم! ولی الان دیگه روم نمیشه. چقدر پاک و معصوم بودم. الان چی؟! می دونم که هر روز با گناهانم دلت رو می شکونم. ولی تو! می دونم که تو دوست نداری دل کسی رو بشکونی.

می گن وقتی تو بیایی همه مزه عدالت رو خواهند چشید. عدالت واقعی و مهربونی واقعی. دیشب تو خونه می گفتم که اگه تو بیایی همه، حتی پروانه ها هم در صلح و عدالت به سر خواهند برد. چقدر مردم تو رو دوست دارند.

چقدر خوب است که تو بیایی. همه آرزوی اون روز رو دارند. اون حکومت پر از صلح و صفا و صمیمت و مهربونی آدما. تازه اون موقع معلوم میشه که مهربونی یعنی چه! کاش می شد یه قسمتی از زندگی من هم تو اون سالیان سال از حکومتت باشه! خوش به حال اونایی که حکومتت رو می بینند. اونا حضرت مسیح رو هم خواهند دید. خوش به حال اونایی که حکومت امام حسین رو هم می بینند.

آقا! می دونی که، من خودم خجالت می کشم باهات این قدر خودمونی صحبت کنم. اصلا روم نمیشه این قدر راحت حرف بزنم. ولی می دونم امروز همه راحت حرف می زنن، شاید میون بقیه نوشته های مردم، به اینها هم یه نیم نگاهی انداختی...

 یا مهدی (عج) ادرکنی

 لینک | نوشته شده در تاریخ 28/6/84 توسط مهرزاد |