علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را

که به ما سوا فکندی همه سایه ی هما را


دل اگر خدا شناسی همه در رخ ِ علی بین

به علی شناختم من – به خدا قسم – خدا را


مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ

به شرار ِ قهر سوزد همه جان ِ ما سوا را


برو ای گدای مسکین در خانه ی علی زن

که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را


به جز از علی که گوید به پسر که قاتل ِ من

چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا ؟


به جز از علی که آرد پسری ابوالعجایب

که علم کند به عالم شهدای کربلا را ؟


چو به دوست عهد بندد ز میان پاک بازان

چو علی که می تواند که به سر برد وفا را ؟



نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

متحیرم چه نامم شه ملک لا فتی را ؟


به دو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت

که ز کوی او غباری به من آر توتیا را


به امید آن که شاید برسد به خاک پایت

چه پیام ها سپردم همه سوز ِ دل صبا را


چو تویی قضای گردان ، به دعای مستمندان

که ز جان ما بگردان ره ِ آفت ِ قضا را



چه زنم چو نای هر دم ، ز نوای شوق او دم ؟

که لسان ِ غیب خوش تر بنوازد این نوا را


« همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی

به پیام آشنایی بنوازد آشنا را »


ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل ِ شب

غم ِ دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا


« شهریار »



 لینک | نوشته شده در تاریخ 7/6/84 توسط مهرزاد |