وقتي بچه بودم هيجان ريختن رنگها روي كاغذ كافي بود تا آنها را نقاشي بنامم! بزرگتر كه شدم به دنبال ناتواني در افزودن رنگ «عشق» به جمع مداد رنگي هايم، تنها به ديدن نقاشي ديگر عاشقان بسنده كردم. روزگاري هم كه به تحقيق درستي سخن مادر؛ در وجود ميوه آبي رنگ؛ برآمدم، آن قدر بزرگ شده بودم كه فرق بين «ميوه بهشتي» و ميوه ژنيتك را به خوبي تشخيص دادم.

و اينك «ياس سفيد» وقت گرانبهاي خود را صرف ترسيم تخيل من كرد و من آن را سيب آبي ناميدم! سپاسگزارم.



به تصوير ياس:

اين سايه ها كه مي بيني

در دفتر افسانه خيال

از آتش فروزان عشق است.



آن سايه ي بنفشه به طرف جوي،

موي دلبر است.



و آن سايه بلند ز سرو سهي به باغ،

يادي از قامت معشوق است.



و آن سايه هاي مخفي

افسانه زمان است،

افسانه خموش در گوش سايه ها.



آن ستاره،

دانه باران در اجاق چشم.



آن مه گون فضا در خيالم،

از زبانه آتش عشق است.



 لینک | نوشته شده در تاریخ 17/9/83 توسط مهرزاد |