|
از دور ديد كه دارم بهش نزديك ميشم. شايد اول سعي كرد لبخند بزنه ولي خسته تر از اون بود كه نشون نده! نزديك كه شدم آهنگ غمناك خستگي از تمام وجودش به گوش مي رسيد! متعجب نگاهش كردم كسي كه هر روز صبح به من نشاط و آرامش صبحگاهي هديه مي داد و مرا تا دور دستهاي خيال با خودش مي برد، اينك در چنگال ياس و نوميدي بود!؟ ديگر نيازي به احوالپرسي نبود. علت پريشاني اش را جويا شدم، جوابم را نداد به نقطه ايي دور خيره شد و سكوت.... و شايد هم فراموش كرد كجاست! گفتم دوست ندارم تو را ناراحت ببينم حداقل يه لبخند بزن گفت: بغض دارم!.. كم آوردم!... تحملم تموم شده!...
***
دوست فرزانه من!
من فرياد «زن مرد گونه» بودن تورا به گوش عالم رسانده ام. وقتي به صلابت و استواري ات مي نگرم صلابت و استواري كوه در مقابل چشمانم رنگ مي بازد! وقتي مي خواهم براي تلاش و پشتكار مثالي ذكر كنم، جز فعاليت پر تلاشت مثالي سراغ ندارم. وقتي بي خبران، سخت كوشي و پايداري را در عالم افسانه مي دانند من سخت كوشي و تحمل تو را به ياد مي
آورم!
ديشب در خلوت شبانه ات سوز دل بر زبان آوردي و چاره غم خويش از پيشگاه دوست خواستي. اينك من مي گويم برخيز و همانند گردي كه بر راه مسافر نشسته، گرد غم را از خود پاك كن و كوير خشك دلت را از باران فرح بخش بهاري پر ساز. با چشمه جوشان سازت آنچنان مرهمي بر دل ِنه، كه صداي سوز آن به گوش اغيار و نامردمان روزگار نرسد.
***
اين هم هديه ايي از «او» به دوستان :
«.... عشق يعني لايق مريم شدن
عشق يعني با خدا همدم شدن
عشق يعني جام لبريز از شراب
عشق يعني تشنگي ... يعني سراب
عشق يعني خواستن و له له زدن
عشق يعني سوختن، پرپر زدن
عشق يعني سال هاي عمر سخت
عشق يعني ظاهر شيرين... باطن تلخ
عشق يعني با خدايا ساختن
عشق يعني چون هميشه باختن!!»
لینک | نوشته شده در تاریخ 29/8/83 توسط مهرزاد | |
