گلستان سخن |
|
در یک روز آرام ، روشن ، شیرین و آفتابی یک فرشته مخفیانه از بهشت پایین
آمد و به این دنیای قدیمی پا گذاشت. در دشت ، جنگل ، شهر و دهکده گشتی زد.
هنگامی که خورشید در حال پایین آمدن بود او بالهایش را باز کرد و گفت:
فرشته به باغ زیبایی از گلها نگاه کرد و گفت:
بی نظیرترین گلهای رز را چید و یک دسته گل درست کرد و با خود گفت:
اما اندکی که بیشتر نگاه کرد کودکی را با چشم های روشن و گونه های گلگون در
حال خندیدن به چهره مادرش دید. فرشته با خود گفت:
سپس فرشته آن طرف گهواره کودک را نگاه کرد و آنجا محبت مادری وجود داشت که
مانند یک رودخانه در حال فوران به سوی گهواره و به سوی کودک سراریز می شد.
فرشته با خود گفت:
به همراه سه چیز ارزشمند و گرانبها؛ فرشته بالی زد و به سمت دروازهای
مروارید مانند بهشت پرواز کرد. خارج از بهشت رو به روی دروازه ها فرود آمد
و با خود گفت:
به گلها نگاه کرد. آنها پلاسیده شده بودند! به لبخند کودک نگاه کرد ،
آن هم محو شده بود! فقط یکی مانده بود ... به محبت مادر نگاه کرد.
محبت مادر هنوز آنجا بود با همه زیبایی همیشگی اش. فرشته گلها و لبخند محو
شده کودک را به گوشه ای انداخت و به سمت دروازه های بهشت پرواز کرد. تمام
بهشتیان را جمع کرد و و گفت: |
