مردي از پروردگار درخواست نمود تا به او بهشت و جهنم را نشان دهد. خداوند پذيرفت. او را وارد جایی نمود كه جمعي از مردم در اطراف يك ديگ بزرگ غذا نشسته بودند. همه گرسنه، نا اميد و در عذاب بودند. هر كدام قاشقي داشت كه به ديگ مي رسيد ولي دسته قاشق ها بلند تر از بازوي آنها بود، بطوريكه نمي توانستند قاشق را به دهانشان برسانند!
عذاب آنها وحشتناك بود. خداوند گفت: اینجا جهنم است.
آنگاه مرد از خداوند خواست تا بهشت را به او نشان دهد. خداوند او را به جایی دیگر برد، كه درست مانند مکان اولي بود. در آن جا هم یک ديگ غذا بود و جمعي از مردم با همان مشخصات، یعنی همان قاشق هاي دسته بلند، که دسته قاشق ها بلندتر از بازوهای مردم بود. ولي در آنجا همه شاد و سير بودند!
آن مرد پرسید: من نمي فهمم، چرا مردم در اينجا شادند، در حالي كه در مکان قبلی بدبخت هستند، با آنكه همه چيزشان يكسان است؟!
خداوند تبسمي كرد و گفت: خيلي ساده است، در اينجا آنها ياد گرفته اند كه يكديگر را تغذيه كنند. هر كسي با قاشقش، غذا در دهان ديگري مي گذارد و همه سیر و شادند!
متن به زبان انگلیسی داستان در وبلاگ «سایه و سارا» بود که حذف شده!
