اولين روزهايي كه در سوئد بودم، يکى از همکارانم هر روز صبح مرا با ماشينش از هتل برمی داشت و به محل کار می برد. ماه سپتامبر بود و هوای سوئد در این ماه کمى سرد و گاهی هم برفى است. در آن زمان، 2000 کارمند ولوو با ماشين شخصى به سر کار می آمدند.

ما صبح ها زود به کارخانه می رسيديم و همکارم ماشينش را در نقطه دورترى نسبت به ورودى ساختمان پارک می کرد و ما کلی پیاده راه می پیمودیم تا وارد ساختمان محل کارمان شویم. روز اوّل، من چيزى نگفتم، همين طور روز دوم و سوم. تا اینکه بالاخره روز چهارم به همکارم گفتم:
"آيا جاى پارک ثابتى داری؟ چرا ماشينت را اين قدر دور از در ورودى پارک می کنى در حالى که جلوتر هم جاى پارک هست؟"

او در جواب گفت: "چون ما زود می رسيم و وقت براى پياده رفتن داريم." بعد ادامه داد:
" باید اين جاهای نزدیک را براى کسانى خالی بگذاريم که ديرتر می رسند و احتياج به جاى پارکى نزديک تر به در ورودى دارند تا به موقع به سرکارشان برسند."

«خاطره یکی از کارمندان ایرانی»

 نوشته شده توسط گلستان سخن در تاریخ   22/5/86 | لینک| |